| |
 |
Ben ik een ontaarde moeder?
Persoonlijk | Samira's columns
|
14 September 2005 | 16:16:57
|
Ben ik een ontaarde moeder?
In alle zwangerschapsliteratuur is te lezen dat de zwangerschap één van de mooiste tijden van je leven behoort te zijn.
Ik ben al heel snel van die roze wolk afgevallen want de eerste drie maanden vond ik vreselijk. Ik was mezelf niet, was moe, wilde alles maar kon dat niet.
”Is dit het nou” dacht ik dan.
Na die drie maanden voelde ik me weer een stuk beter maar het sporten werd een beetje te zwaar. Ik werkte vijf dagen en een avond dus had mijn vrije tijd hard nodig om uit te rusten.
Dus: sporten even opgezegd.
De kroeg, uitgaan en doorzakken was er al helemaal niet meer bij maargoed; ik was in ‘blijde verwachting’ dus dat neem je dan voor lief natuurlijk!
Na de vijfde maand begon mijn omvang al flink toe te nemen en de temperatuur al flink te stijgen. Gevolg: vocht!
Vocht vocht en nog eens vocht. Ik ben inmiddels in de negende maand en kan op sommige dagen mijn slippers niet eens aan met als gevolg dat ik in het ergste geval op Erik zijn badslippers naar de C1000 moet.
Wanneer men vroeg hoe het ging dan zei ik natuurlijk “ja, goed” maar eigenlijk vond ik het allemaal maar tegenvallen.
Erik hobbelt lekker door. Gaat nog regelmatig naar de kroeg alwaar hij de nodige pinten drinkt en ik?
Ik heb niet eens meer zin om bij iemand thuis te zitten. Laat mij maar lekker op de bank hangen. Alleen of met Erik, het maakt me allemaal niet uit.
Maar nu knaagt het gevoel weer aan me dat ik een ontaarde moeder ben. Ondankbaar als ik me voel als ik tegen Erik zit te zeuren dat de baby er wat mij betreft wel uit mag komen.
Als ik Daphne Deckers moet geloven moet ik nog maar eens flink van deze periode genieten. Ja tuurlijk geniet ik ervan dat ik iedere dag Oprah Winfrey kan kijken zonder verplichtingen. Als ik de stofzuiger door het huis haal heb ik het gevoel dat ik de tour de france heb gefietst. Is dat genieten?
Als je zwanger bent ben je opeens ook ‘publiekelijk bezit’ geworden heb ik gemerkt. Loop je in de supermarkt dan krijg ik constant opmerkingen naar mijn hoofd. “Goh; jij hoeft niet lang meer zeker”. Of “Jeetje jij staat op springen”. Dan denk ik: “laat me met rust”.
Er was laatst een vrouw die tegen me zei: “Meissie meissie: laat je man toch de boodschappen doen”.
Dan denk ik? “Hou je mond!” Misschien héb ik niet eens een man!
Denk na, stom mens!
Maarja dan lach ik maar weer als een boer met kiespijn.
Al met al vind ik dat zwangeren maar tegenvallen.
Wat er in mijn buik zit vind ik nog steeds het grootste wonder wat me is overkomen hoor, laten daar geen misverstanden over komen. Het getrappel en gedraai maakt alles goed........
En hopelijk straks natuurlijk een schitterend kind; maar daar ben ik ook niet bang voor!
wel voor de manier waarop dat schitterende kind eruit moet natuurlijk maar dat is een column voor de volgende keer!!!!
Beloofd!
|
|
|
|
|
W8FF
|
09 Juni 2005 | 17:06:28
|
W8ff
Soms denk ik dat ik aardig met de tijd meega. Ik zit regelmatig achter de computer. En vaak ook op msn te tjetten. Oh oeps: ik bedoel natuurlijk chatten.
Heerlijk tijdverdrijf en soms ook nog heel functioneel.
Ook nu knippert er zelfs af en toe een oranje balkje onder en dan ‘chat’ ik even met een bekende.
Laatst chatte ik even met mijn neefje. Nou ja, neefje. Neefje is inmiddels neef van 17 jaar en drinkt bier.
Nadat ik de chatsessie (zo noem je dat) met neef had afgesloten kwam ik er achter dat ik vergeleken bij hem echt nog een leek ben als het gaat om computers.
Ik vroeg hem waarom het zo lang duurde voordat hij reageerde op mijn vraag. Hierop kreeg ik te horen dat hij ook nog aan het programmeren was. Ook stond DCDM aan, Winamp stond aan en hij had het over verschillende webservers en een database.
”Ooooooohja... nou knul, je kan mij alles wijsmaken” tikte ik terug. Hierop kreeg ik terug: “looooooooool”.
Ik zal u bovenstaand even vertalen: het betekent dat hij het grappig vond wat ik zei.
Het leuke voor hem was ook nog eens dat ik mijn frustratie tegen hem botvierde over een fotoalbum dat ik op internet wilde bestellen. Want zeg nou zelf: inplakken is zóóó geweest anno 2005!
Het is een kwestie van je foto’s ‘uploaden’ en dan de tekst erbij voegen en dan krijg je dat geheel thuisgestuurd.
Dat leek me wel wat, is het niet dat ik met de druk op één simpele ***knop opeens weer overnieuw kon beginnen. Ik had notabene een úúr zitten ‘uploaden’...
Toen kreeg ik van Neef te horen dat ik écht serieus een 1337 h4x0r
was.
Ehm... een 1337 h4x0r???
Had ik soms een virus op mijn computer? Ik snapte er helemaal niets meer van.
Driftig heb ik mijn computer uitgedaan en de volgende dag een Prittstift gekocht om mijn foto’s handmatig in te plakken.
Is overigens wel leuk geworden hoor. En heel wat minder frustratie.
Ik mailde Neef nog even, om te zeggen dat ik me zó 1337 h4x0r voelde dat ik een column aan zou wijden.
En dat vond ‘ie nou wreed...
|
|
|
|
Vakantieliefde
Samira's leven
|
24 Mei 2005 | 23:05:02
|
Vakantieliefde
Met de hele familie naar Rhodos.
Een weekje voor ieder wat wils. Relaxen (onder ons beter bekend als ‘in de zon legge’) en wat licht cultureel getinte uitstapjes.
Bij vakantie hoort natuurlijk lekker eten (en vaak!). Na aankomst besloten we dan ook om even ‘om de hoek’ bij het appartementencomplex te eten. We waren allemaal wat moe van de reis dus die leuke restaurantjes kwamen morgen wel.
Nou daar kwamen we nog van terug.
We liepen een ‘tentje’ in om daar zo snel mogelijk van eten voorzien te worden. De gastvrouw praatte als Brugman en daar waren wij zo op het eerste gezicht niet echt van gediend. Maar nadat we het eerste drankje voor ons hadden besloten we dat het toch ergens wel grappig was.
Zo was mijn schoonmoeder de grote ‘Hero’. Dat ze met haar vier kinderen plus aanhang op vakantie was vond de gasvrouw echt een hele prestatie. Schoonvader kon er ook mee door; maar de grote Bravo was toch écht voor ‘de mama’.
En toen kwam hij de hoek om. Onze grote vakantieliefde.
De gastheer, en ‘echtgenoot van’ stal meteen onze harten.
Met zijn ongekend sympathieke gezicht en vloeiende Engels vertelde hij ons de plaatsjes die we zeker moesten gaan bekijken.
Ondertussen toverde ‘Gerda’ (haar echte naam is me helaas ontschoten) een voorgerecht op tafel waar we al aardig verzadigd van raakten.
Het hoofdgerecht was zo vreselijk veel dat ze er 300 weeshuizen van konden voorzien.
Na het eten kregen we nog een heerlijk gemixed koffielikeurtje ‘from the house’. (recept heb ik meegekregen!!)
Voldaan en met lichte vlinders in onze buik van Nikos (die naam vergeet ik niet!) liepen we terug naar ons appartementencomplex.
Nikos gaf ons echt het gevoel dat we als familie speciaal voor hem waren. We zijn in de rest van de vakantie nog bij heel veel andere restaurantjes geweest alwaar we heerlijk hebben gegeten. De Grieken zijn ook bijna allemaal heel vriendelijk, aardig en gastvrij maar niemand gaf ons dat speciale gevoel dat Nikos ons gaf. Mijn zwager merkte dan ook na een paar dagen op: “We zijn gewoon als familie versierd door Nikos”.
En dat konden wij, de rest van de familie alleen maar beamen.
Laatste avond besloten we weer bij Nikos te gaan eten. Vol goede zin met bruinverbrande hoofden liepen we naar het restaurant.
’Gerda’ ving ons weer op en creëerde een leuke tafel maar tot onze grote schrik zagen we geen Nikos.
Voorzichtig vroegen we aan ‘Ger’; “Where’s your husbund”. Maar het enige wat ze zei was: “Why, do you miss him”?
Nou eigenlijk wel Gerda, maar dat zeiden we niet.
Een beetje teleurgesteld deden we onze bestelling bij de nieuwe ober die alleraardigst was hoor; maarja, geen Nikos.
Het leek zelfs of ons voorgerechtje nu iets minder smaakte dan de eerste keer.
Maar gelukkig kwam alles toch nog goed:
Alsof hij uit het niets opdook: onze Nikos. Gélukkig!
Dit maakte onze laatste avond toch nog compleet. Hij kwam regelmatig bij ons zitten en het was ontzettend gezellig. We werden soms zelfs een beetje jaloers als hij andere klanten ging bedienen.
Nog een fotootje hier en een fotootje daar totdat het einde in zicht kwam.
Als een ware held namen we afscheid van hem, een hand en ‘de mama’ zelfs twee zoenen! Dit vonden wij natuurlijk allemaal een beetje oneerlijk.
Maarja, nu weer thuis, ik moet zeggen dat ik mijn leven vrij snel weer op heb gepakt na deze vakantie. Maar Nikos vergeten? Nee dat nooit.
|
|
|
|
Moederdag
Samira's leven
|
24 Mei 2005 | 23:01:53
|
Moederdag
Moederdag staat weer voor de deur, iedereen verwent ‘ma’ eens even meer als normaal en kinderen doen zonder mopperen de afwas.
Moeder worden is één van de grootste veranderingen in een vrouwenleven. Niets is meer hetzelfde. Geluk wordt afgewisseld met zorgen. Van baby tot peuter, van puber tot jongvolwassene.
Het moederschap is een grote verantwoordelijkheid en bij mij duurt het nog enkele maandjes en dan zal ik deze verantwoordelijkheid zelf ook voelen.
Best spannend dus!
Want het staat als een paal boven water dat het moederschap anders is dan vroeger. Stond vroeger min of meer vast hoe vrouwen het moederschap invulden, ze bleven thuis en kregen veel kinderen, tegenwoordig kun je alle kanten op.
En waar vroeger de gesprekken tussen moeders vooral gingen over “kan die van jou al lopen?” en “hoe gaat het op school?” praten vrouwen van tegenwoordig vooral over hoe ze het moederschap invullen.
Maar het lijkt er wel op dat vandaag de dag elke moeder (of ze nu twee dagen werkt of vier) zich moet verdedigen voor haar keuze.
Dit jaar is dus mijn laatste moederdag als ‘niet moeder’. Het is wel een heel raar idee dat ik volgend jaar ook wel een doos bonbons of iets dergelijks kan verwachten op deze dag. Althans als manlief hier aan denkt, wat ik nog ten zeerste betwijfel.
Natuurlijk is moederdag bovenal een commercieel gebeuren. Ik vind het eigenlijk maar pure onzin. Bakkers, parfumeries en bloemisten draaien dubbele omzet.
Heel veel mensen denken op zaterdagmiddag om vier uur: “Oh, ik moet nog wat halen voor mam”.
Bij sommige ‘kinderen van’ draait het uiteindelijk uit op een fabrieksbosje van de benzinepomp op zondagmiddag.
Voor kleine kinderen is het leuk dat ze op school een broche of iets dergelijks kunnen kleien maar na een bepaalde leeftijd betekent moederdag gewoon weer een verplichting erbij.
Natuurlijk hoeven kinderen niet langs te komen, en natuurlijk is het geen verplichting. Maar toch, moederdag laat je ook niet zomaar voorbij gaan. Want niemand heeft zin in scheve gezichten doordat hij of zij niet aan moederdag heeft gedacht.
Ik kom er toch wel makkelijk van af dit jaar. Ik ben op vakantie en heb een kaart gestuurd.
Mijn vriendinnen en ik vroegen ons af of wij over een jaar of 20 op moederdag ook graag verwend willen worden door onze kids.
Nou, ik kan er nu nog weinig over zeggen.
Eventjes afwachten nog.
|
|
|
|
Huishoudbeurs of irritatiebeurs?
|
16 Mei 2005 | 18:20:26
|
Huishoudbeurs of irritatiebeurs?
Een tijdje geleden stelde ik mijn vriendin voor om naar de huishoudbeurs te gaan. Gezien het feit dat we allebei in ‘blijde verwachting’ zijn leek het ons wel leuk om daar ook eens te kijken. Want er is ook een ‘9-maandenbeurs’ te vinden met álles voor moeder en kind. Nou dat wilden we meemaken!
Zo kwam het dat we zondag met de trein richting Amsterdam RAI vertrokken. Dat begon al als een regelrechte ramp en we hébben allebei al zo’n een hekel aan het openbaar vervoer. Maar we dachten dat het veel sneller en goedkoper zou zijn om met de trein te gaan.
Nou niet dus! Voortaan weer gewoon met de auto want dat overstappen enzo, we werden er gek van. Op de terugweg wilden we perse nog een ‘Swirl’ (dit betreft een bak ijs met van alles aan vruchten en nootjes er doorheen gemixt) halen op het centraal station. Want áls ik dan op het centraal station ben dan wil ik een Swirl! Met als vreselijk irritant gevolg dat we één minuut te laat waren voor de trein!
Niets voor ons dus!
De huishoudbeurs en de 9-maandenbeurs is ons al evenmin goed bevallen. Met alle respect voor de mensen die het er geweldig vonden. Mijn vriendin en ik hebben ons groen en geel geërgerd aan de drukte en de grote hebberigheid die omhoog komt bij een beurs als deze.
We zagen overal mensen met ‘trolleys’, hélemaal volgestouwd met troep! Niet te geloven. Constant kregen wij er een voor onze enkels waarna er regelmatig boze blikken over en weer werden uitgewisseld.
De -in mijn ogen- meest onzinnige dingen werden ons aangesmeerd: een “strijkgeval” om T-shirts te strijken, heel handig. Je ‘klapte’ de shirts zo dicht en hopla: in de kast!
Nou even onder ons gezegd: dat doe ik nu ook al maar dan zonder strijkgeval.
Een paar meter verderop konden we een kruik kopen die je in de magnetron gooit: één minuutje en hopla: warm!
Van een deskundige op dit gebied heb ik al vernomen dat die dingen slechts een half uurtje warm blijven. Dus de ouderwetse ijzeren kruik van oma hoeft nog niet in de prullenbak!
De ‘ballenbar’ zag er trouwens wel heel gezellig uit! Muziekje, biertje en een hoop gelach kwamen er uit.
Maarja, daarvoor moet je dan weer man zijn. Het zat ons ook niet mee!
Al met al, een niet geslaagde dag die ik uit pure frustratie even met u wilde delen.
Voor mij in ieder geval geen beurzen meer. De grote irritaties kunnen natuurlijk de hormonen zijn...
Maar dat denk ik niet.
|
|
|
|
Ronduit gezellig
Samira's leven
|
24 Maart 2005 | 17:32:04
|
Ronduit gezellig!
Laatst ben ik met vriendin R. naar een praise avond geweest in Alphen aan den Rijn. Dit betreft een avond met een live optreden van de ‘Ronduit Praise band’ (van de EO). Praise is het Engelse woord voor aanbidden. Dus het woord zegt het al: men komt daarheen om God te aanbidden. Dit doen zij door met elkaar te zingen en te bidden.
Gezien het feit dat ik momenteel nog steeds de Alpha-cursus volg vond ik dit wel een leuke aanvulling .Dus toen mijn vriendin vroeg of ik meeging besloot ik dan ook meteen om mee te gaan. Bovendien hou ik van muziek, dus waarom niet van Christelijke opwekkingsliederen?
Het was een heel ander soort zaterdagavond voor mij dan ik gewend ben.Een beetje zenuwachtig parkeerde ik mijn auto en liep wat onzeker achter mijn vriendin aan.
Wat mij als allereerste opviel was dat de entree gratis was! Nou, waar kom je dat tegenwoordig nog tegen?
Stiekum had ik toch wel verwacht dat 80 procent in rok zou zijn inclusief knotje in de nek maar toen we in de (lange!) rij stonden te wachten bleek dit helemaal niet het geval. (ik neem dit vreselijke vooroordeel dus bij deze terug!)
Volkomen hippe en moderne mensen vulden de rij en ik begon me steeds meer op mijn gemak te voelen.
Toen we binnen waren en we een plekje gevonden hadden keek ik eens om me heen. De sportzaal was omgetoverd tot een schitterende concertzaal met mooie verlichting en de band was hip gekleed in roze en paars.
Als eerste liedje hoorden wij “I’ll dance like David danced’ en ik was meteen om.
Geweldige muziek. Lekker swingend en helemaal geen saaie psalmen die ik toch wel altijd met het Christelijk geloof asocieerde. Ik baalde gewoon dat ik niet mee kon zingen.
Liedjes als “mijn verlosser leeft” deed de zaal volkomen loskomen en dat was voor mij een hele openbaring.
Het hele gebeuren overtrof mijn stoutste verwachtingen. Tot nu toe heb ik alleen nog maar house-evenementen meegemaakt en concerten van bekende artiesten als René Froger, Anouk, Madonna, en zelfs Normaal, maar nérgens is er de saamhorigheid die ik ervoer bij deze Praise avond.
Nadat het was afgelopen zijn mijn vriendin nog even naar de kroeg gegaan (dat was dan weer wat minder Christelijk geloof ik) en kletsten er nog wat over na. Toen kwamen we samen tot de conclusie dat er bij mij wederom een vooroordeel bij me was weggevaagd. Het Christelijk geloof hoeft niet saai te zijn. En je hebt ook gezellige Christelijke mensen.
Maarja, met mijn hypermoderne gezellige Christelijke vriendin had ik dat kunnen weten. Je moet alleen de stap nemen om er gewoon eens te gaan kijken.
En neem van mij aan: Het is een gezellige avond (en helemaal niet duur!)
|
|
|
|
Lentekriebels
|
04 Maart 2005 | 12:23:47
|
Lentekriebels?
Laatst had ik al een beetje lentekriebels, maar...
Nederland wordt eens een keer geteisterd met een flink pak sneeuw en meteen staan alle kranten er vol van. Op het nieuws worden we ieder half uur gewaarschuwd voor gladheid in het verkeer en natuurlijk, niet te vergeten, de eindeloze files.
Zelf ben ik niet zo’n wintermens. Geef mij de zomer maar, met wijntjes op het terras en avonden lang barbecuen. Vorige week dacht ik toch een klein beetje de lente te ruiken. Maar helaas, vanmorgen stond ik mijn autootje weer te krabben en probeerde ik hem drie kwartier zonder succes te starten. Als het dan zo nodig moet sneeuwen, laat het dan in het weekend zijn, wanneer ik de deur niet uithoef en er naar kan kijken vanuit huis, lekker bij de verwarming.
Het heeft natuurlijk wel iets sprookjesachtigs. Iets romantisch. En mensen (vooral kinderen) willen graag buiten zijn en de oude slee wordt weer van zolder gehaald.
Nu nog even geduldig en dan kunnen ook de schaatsen weer uit het vet.
En wat natuurlijk ook leuk is aan de koude sneeuw zijn de sneeuwballen die we kunnen gooien. Natuurlijk hoort ook het maken van een sneeuwpop daarbij.
Ik vind dat als u de behoefte om sneeuwballen gooien niet meer heeft; de ouderdom al aardit is toegeslagen!
We hadden geen witte kerst dit jaar, maar voor mij dit jaar wel een witte verjaardag.Het vieren van mijn 25-jarig jubileum als mens, dat ik samen met een vriendin vier in een (koude!) schuur zal toch plaats moeten vinden met behulp van grote heaters die deze schuur moeten verwarmen. Dit, terwijl ik óóit weleens met mijn verjaardag buiten heb gezeten, in een pril voorjaarszonnetje.
Dát zit er dit jaar heel waarschijnlijk niet meer in! Tegen de tijd dat deze column de krant haalt ben ik jarig en de weersvoorspellingen blijven nog wit voor dit weekend.
Maarja, wie weet wordt het op mijn verjaardagsfeestje nog subtropisch, het gezegde is niet voor niets: “Maart roert zijn staart”.
|
|
|
|
Sound of music
Samira's columns
|
24 Februari 2005 | 18:37:44
|
Sound of music
Afgelopen zondag ben ik met wat mensen naar de ‘meezing Sound of Music’ geweest in de schouwburg in Gouda. Meezingen zou geen problemen opleveren voor mij. Als klein meisje heb ik de film zo vaak gezien dat zelfs de gesproken tekst in de film voor mij een eitje is.
Gewoon een middagje lekker meezingen en de film weer eens kijken` dacht ik. Nou daar bleef het niet bij. Zo’n 50% van de mensen was verkleed als non, als één van de Von Trapp children of als Maria.
Vooraf kregen we de nodige instructies namelijk, ‘boeh’ roepen naar alle Nazi’s, luid juichen wanneer Maria in beeld komt en na iedere zin van de nonnen een oorverdovend ‘Amen’ schreeuwen.
Het hele gebeuren was allemaal erg leuk maar wel een beetje gepikt van de Rocky Horror show volgens mij!
Maar dit mocht de pret niet drukken: we kregen van tevoren allemaal een klein ‘pret pakketje’ waarin om te beginnen een stukje gordijnstof zat. Hiermee moesten we dan zwaaien wanneer Maria geen oplossing wist voor het probleem dat ze geen stof kreeg om kleding mee te maken voor de kinderen. Verder zat in het pakket een edelweisje en niet te vergeten; een eigen fluitje voor als de Kapitein zijn kinderen tot de orde wilde fluiten!
Er zat zélfs een uitnodiging in voor het bal dat Kapitein Von Trapp gaf en waarmee wij in de lucht konden zwaaien op het moment dat het bal begon. En uiteraard was het dan de bedoeling dat we luidskeels riepen: `Wij willen ook naar binnen`.
Waarschijnlijk denkt u nu: `Wat een onzin, daar doe je toch niet aan mee?`
Dat dachten wij ook, maar niets was minder waar. Nadat de film was begonnen riep ik net als alle andere mensen hard `Maria, je vergeet je sjaal`, maar goed ook, anders was ze hem echt vergeten!
Het geluid uit de uitzinnige zaal blijft niet beperkt tot keurig meezingen en het voorgeschreven sissen, boeh!-roepen en blaffen naar de nazi's, fluiten en lampjes-schijnen. De beer is los en er is geen houden meer aan, het percentage spontane uitroepen groeit gestaag en iedereen deint mee op Climb Ev'ry Mountain.
Toen op het einde van de film Maria en de Kapitein elkaar eindelijk zoenden, barstte de hel helemaal los en juichte iedereen alsof ze nog nooit zoiets moois gezien hadden.
Wat ik heel opvallend vond was dat íedereen kon meezingen met de meeste liedjes; op het moment dat Kapitein Von Trapp de gitaar van Maria in zijn handen had en Edelweis inzette, zong de héle zaal in volle borst mee. Bovendien, iedereen kende het dansje dat hoort bij het welbekende do-re-mi. Helaas waren er ook genoeg mensen die totaal doorsloegen in hun ‘sound of music’ gevoel. Zij schreeuwden bijvoorbeeld bij iedere gebeurtenis iets ‘grappigs’. Zo ook op het moment dat Maria in haar prachtige trouwjurk de kerk inliep. Door een totaal misplaatste grap uit het publiek werd dit mooiste moment uit de film voor mij gruwelijk verpest.
Laat mij dan toch de film maar lekker een keer thuis kijken, alleen of met nog wat andere melancholische mensen.
Kan ik tenminste lekker zwijmelen zonder me te hoeven irriteren |
|
|
|
|
|
Nomi is geboren!